ពិភពលោកទាំងមូលជាឆាកល្ខោនមួយ

ហើយ​បុរស​និង​ស្ត្រី​​​ទាំង​អស់​គ្រាន់​តែ​ជាអ្នកសម្តែង!

ពួក​គេ​មាន​​ច្រកចេញ និងច្រកចូល​របស់​ពួក​គេ

ហើយ​បុរស​ម្នាក់​ គាត់ដើរតួជាច្រើនឈុត នៅ​ក្នុង​ពេល​វេលា​របស់​គាត់​

ការសម្តែងរបស់​គាត់មានប្រាំពីរ​ដំណាក់កាល​។

នៅ​ដំបូងឡើយជា​ទារក​ យំផងក្អែរផងក្នុង​ដៃ​របស់​គិលានុបដ្ឋាយិកា​។

បន្ទាប់មក ជាកូនសិស្សបុិនយំ ជាមួយនឹងកាតាប

ហើយជាមួយនឹងទឹក​មុខដ៏ស្រស់ថ្លាពេលព្រឹក

ធ្វើដំណើរ​ដូច​ជា​ខ្យង មិនចង់ទៅ​សាលារៀន​។

ហើយ​បន្ទាប់​មក​ ក្លាយអ្នកចេះមានសេចក្តីស្នេហា

ដកដង្ហើមធំ​ដូចជា​គុក​ភ្លើង​ ជាមួយ​នឹង​ការ​និទាន​សង្វេគ

​ធ្វើ​ឡើង​ដាក់លើ​ចិញ្ចើម​ស្រី​កំណាន់​​។

បន្ទាប់​មក​ជាទាហាន

ពោរពេញទៅដោយ​ការ​ស្បថ​ស្បែរចម្លែកៗ

និងទុក​ពុកចង្កា​​ដូច​ជា​ខ្លារខិន

​ច្រណែន​ឈ្នានីសរឿង​កិត្តិយស​

ងាយក្នុង​ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​

​ស្វែង​រក​​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ឧត្តុងឧត្តម

សូម្បី​តែ​គ្រោះថ្នាក់ ហើយនិងមិនបានស្ថិតស្ថេរ។

ហើយ​បន្ទាប់​មក​ គឺភាពយុត្តិធ៌ម

ជាមួយនឹង​ក្បាលពោះ​មូលល្មម និងសម្បូរអាហារបរិភាគ

ជាមួយ​នឹង​ភ្នែក​ធ្ងន់ ​និង​ពុកចង្កា​រ​កោរស្អាតជាផ្លូវការ

ពោរពេញទៅដោយ​ដំបូន្មានវ័យឆ្លាត ផ្សំនឹងមេរៀនទាន់សម័យ

ដូច្នេះ​ហើយ ​គាត់​សម្តែង​ឈុត​មួយ​របស់​គាត់​។

ដំណាក់កាលទីប្រាំមួយចាប់ប្រែប្រួល

ត្រឡប់មកភាពដើម ប្រៀបបាននឹងសម្បកនៃខ្លួនវិញ

មានវ៉ែនតាលើខ្ទង់ច្រមុះ និងស្បែករយាក

សម្លៀកបំពាក់គាត់ពីមុន ប្រែជាទូលាយ

ជើងរួមតូច ​សំឡេង​មាំជាបុរស

ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​សំឡេងកុមារភាព

និង​ហួច​នៅ​ក្នុង​សំឡេង​របស់​គាត់​។

ឈុត​ឆាក​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​អស់​

ដែល​បញ្ចប់​ប្រវត្តិ​សា​ស្រ្ត​ពោរពេញដោយព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នេះ​

គឺ​ជា​លើក​ទី​ពីរនៃភាពជាកូនក្មេង ​និងលែងដឹងអ្វីហើយ

អស់ធ្មេញ ​ភ្នែកងងឹត បរិភាគគ្មាន​រសជាតិ​ អស់អ្វី​ទាំងអស់​។

As translated from As You Like It, Act II, Scene VII [All the world’s a stage

  • William Shakespeare, 1564 – 1616 by Tharum Bun.*

Photographed by Tharum Bun

Photographed by Tharum Bun